Waarom Bonsai en waarom Koya?

Mijn aanloop naar het lidmaatschap van Koya begon, net als waarschijnlijk voor vele van jullie, met de eerste keer dat je tegen een dergelijk boompje aanloopt. Ergens halverwege 2001 was ik samen met mijn vrouw aan het struinen bij “Xotus” in Delft. Telkens als we daar waren bleef ik hangen bij de kleine afdeling waar Bonsai stond opgesteld, ik kom mijn ogen er maar niet vanaf houden. Het kleine vitrinekastje, waarin draad, aarde en gereedschappen zich bevonden had een magnetische werking op mij. Tuinieren was aan mij totaal niet besteed, laat staan dat ik onderscheid kon maken in plantensoorten. Maar toch…. Die kleine boompjes in die grappige schaaltjes kon ik maar niet uit mijn hoofd zetten. Nou zat er aan “Xotus” bovendien een geweldige toko vast waar je werkelijk (in mijn beleving) alles kon kopen wat er in de Aziatische wereld gegeten wordt en heel toevallig bevalt de Indische eetcultuur mij prima, dus ook dat was een reden om er weer eens naar toe te gaan. Eenmaal aangekomen zag mijn vrouw een foldertje hangen waarin een kennismakings-cursus Bonsai werd aangeboden. 4 lessen voor 100 gulden, inclusief materiaal, gebruik van gereedschap en de belofte de nieuwe eigenaar te worden van 4 zelfgevormde boompjes. ‘Leuk voor je verjaardag’ kopte mijn vrouw. ‘Je vindt dat toch zo leuk?’ Nou en of ik dat leuk vond. In september vier ik mijn verjaardag en ik moest tot mei 2002 wachten totdat de cursus van start ging en dat duurde voor mijn gevoel jaren, zoveel zin had ik er in…..

Op de eerste cursusdag (zaterdag) om 10 uur melden bij de afdeling waar de bonsai stond opgesteld. Ik was er al om 9 uur! Natuurlijk veel te vroeg, sterker nog, Xotus ging pas om 10 uur open. Nou ja, ik was in ieder geval op tijd zullen we maar zeggen. De docent droeg de naam “Bert van Veen” en hij wist op een zeer rustige manier zijn kennis over te brengen. Na elke les kwam ik voldaan en met een nieuwe aanwinst thuis. Ik heb van elke minuut genoten en baalde als een stekker toen de laatste les voorbij was. Ik had vooraf geen enkele verwachting maar deze ervaring heeft mij zoveel voldoening gegeven, ik moest hier mee doorgaan, zo had ik voor mijzelf besloten. De leraar had ons geadviseerd om ons aan te sluiten bij een Bonsai vereniging omdat je daar terecht zou komen tussen gelijkgestemden en dat je bovendien in aanraking zou komen met mensen die bakken ervaring zouden hebben. Zelf was hij lid geweest van “Koya” , zo vertelde hij en daar zou hij ons met een gerust hart naar toe durven sturen.

Op internet informatie opgezocht, een telefoontje naar de penningmeester (Eric ter lingen) van “Koya” gepleegd en het lidmaatschap was een feit. Zo gemakkelijk gaat dat! Al direct bij de eerste bijeenkomst die ik bijwoonde had ik een goed gevoel. Vriendelijke mensen, een gemoedelijke sfeer en vooral een gevoel van niets te moeten. Een paar ouwe knarren (nee, ik noem geen namen) die elkaar met woorden, op speelse manier, de loef afstaken, een bestuur dat in mijn ogen op een heel relaxte manier de zaak in banen aan het leiden waren. Leden die lekker aan het rommelen waren aan hun bomen. Kortom, een omgeving waar ik me wel thuis zou kunnen voelen.

Dat werkmiddagen, workshops, demo’s , enz. niet zomaar vanzelf ontstaan ben ik intussen wel achter gekomen. Eerst een beetje voorafgaand en na een bijeenkomst helpen, wat altijd zeer op prijs werd gesteld. En voor dat je het weet zit je in het bestuur en ervaar je pas echt wat een getouwtrek er soms aan te pas komt om iets op poten te zetten. Maar er is, net als in elke vereniging, altijd een vaste kern waar je op kunt bouwen. Deze kurken van de club, zullen we ze maar noemen, zijn de motor van het geheel. Ze dienen dan ook op handen gedragen te worden en helaas blijven hun inspanningen maar al te vaak verborgen voor de grote groep.
Bij deze een pluim en een dikke duim voor deze kanjers!

Schermafbeelding 2015-10-02 om 20.24.17

Ondertussen is het 2015 en ik ben nog steeds lid van onze club en hoop, dat voorlopig ook nog te blijven. De tijd die ik kan besteden aan mijn bomen is wel wat teruggelopen omdat dezelfde bomen mij een soort van Delta-hobby hebben opgeleverd…. Dat zit zo. Ik liep er regelmatig tegenaan dat ik niet het juiste schaaltje kon vinden voor een boompje, terwijl je vaak kunt kiezen uit honderden exemplaren. Nu wil het geval dat we (het bestuur) tegen een Japanse meneer aan waren gelopen die iets met pottenbakken deed. Zijn naam? Akira Matsumoto.

Schermafbeelding 2015-10-02 om 20.25.05

Velen van ons kennen hem ook van de jaarlijkse sale bij Lodder in Harmelen. Hij heeft daar dan een stand en is meestal met kinderen in de weer. Voor oktober 2012 hebben we hem uitgenodigd om een workshop pottenbakken te verzorgen. Deze vent is een tovenaar met klei. Hij doet dingen die volgens gerenommeerde pottenbakkers eigenlijk helemaal niet kunnen. Kortom, we hebben een wereldse dag gehad. Een zeer bevlogen man die onbedoeld, ook nog regelmatig op onze lachspieren heeft gewerkt. Mark van Elswijk heeft er nog een mooi epistel over geschreven, dat is te lezen in de nieuwsbrief van november 2012.

Akira Matsumoto heeft me wel aan het denken gezet. Sterker nog, hij heeft me, met zijn aanstekelijke gedrag, er toe aangezet om zelf mijn schaaltjes te gaan maken. Dus, naar een pottenbakker gestapt, klei en gereedschap gekocht en aan het fröbelen geslagen. Gaandeweg er is iets wezenlijks ontstaan waar ik mee terug ben gegaan naar de pottenbakker, die mijn “eerste schaaltje” voor mij heeft gebakken. Daarna een likje glazuur er op en weer bakken maar nu winterhard. Klei over, dus nog maar een schaaltje maken. Klei op maar nog glazuur over, dus nog maar een pak klei gekocht. Glazuur op en nog klei over……. Dan breekt er een moment aan dat je denkt: waar moet ik met al die schaaltjes heen? Dus meenemen naar de club en ze daar voor een bescheiden bedrag aanbieden. Het maken van die dingen kost tenslotte geld en het moet wel leuk blijven. Van de opbrengst koop ik dan weer klei, glazuur en soms wat gereedschap. Het zien ontstaan van zo’n schaaltje geeft minstens evenzoveel voldoening als het werken aan een boom, althans voor mij dan. Het bakken laat ik nog steeds over aan de professional, bovendien is de aanschaf van een oven voor mij niet weggelegd, aangezien het soms om schalen gaat van wel 60cm breed en dan redt je het niet met een oven van een paar duizend Euro. Voorlopig ga ik lekker door met mijn bomen en schalen en hoop dat nog in lengte der jaren te blijven doen. Dit alles met dank aan “Koya”.

Waarom schrijf ik dit nu allemaal op? Is het een verkapte advertentie om mijn schalen te verkopen of zit er iets anders achter? Eigenlijk is het heel simpel. De redactie van onze nieuwsbrief heeft me er voor gevraagd en ik vind het gewoon leuk om mijn “Koya” ervaringen met jullie te delen. Het is maar een hobby maar voor mij een prima uitlaatklep en ik hoop voor jullie ook.

Jan van Santen

Print Friendly, PDF & Email